16 628 10 66 sp_radymno@pro.onet.pl

       Rodzice mogą sami zaobserwować różne sygnały w zachowaniu swojego dziecka, które świadczą o dysleksji. Problemy mogą pojawiać się:

  • W mowie:

błędne porządkowanie liter lub wyrazów w czytaniu czy powtarzaniu słów /np. samotol, dinozarł/;

skracanie słów / np.helopter/;

trudności w przypomnieniu nazwy przedmiotu.

  • W czytaniu i pisaniu:

słabe postępy w czytaniu niezależnie od metody nauczania; poważne trudności
z pisaniem – pismo czasem niemożliwe do odczytania;

 

trudności w przepisywaniu z tablicy, problemy z utrzymaniem długopisu,
w dyktandach zapominanie tekstu, konieczność powtórzeń, opuszczanie wyrazów
lub zamiana ich kolejności;

znaczne pomyłki w prostej interpunkcji i gramatyce, w stosowaniu wielkich liter;

mylenie liter o podobnym kształcie / p-b; b-d; m – n; ł – t; n – u; M – W; a – o;e – c/;

opuszczanie lub mylenie krótkich wyrazów;

mylenie podobnie brzmiących głosek, jak: b – p, g – k, d – t;

zlewanie się liter w wyrazie;

zgadywanie końcówek wyrazów;

nierówne pochylenie liter.

  • W innych dziedzinach i w działaniu mogą pojawiać się trudności:

w wykonywaniu 2 lub więcej zadań naraz np. skakanie, tańczenie i recytowanie wiersza, jazda na rowerze i mówienie;

w zapamiętaniu dat np. urodzin, adresów i numerów telefonu;

w zapamiętaniu sekwencji, np. dni tygodnia, miesięcy, alfabetu;

w wykonaniu prostych pamięciowych obliczeń;

w uczeniu się tabliczki mnożenia, dodawaniu i odejmowaniu, liczeniu w pamięci;

w odpowiadaniu na pytania do czytanego tekstu;

w szyciu, majsterkowaniu, wycinaniu, lepieniu;

w utrzymaniu rytmu, np. klaskania, utrzymaniu równowagi, np. stanie na jednej nodze, problemy w skakaniu, łapaniu piłki;

dziecko może mylić kierunki: prawy/lewy, góra/dół;

dziecko może za wszelka cenę unikać czytania.

Jeżeli zauważyłeś u dziecka wyżej opisane trudności należy niezwłocznie zwrócić się do:

  • nauczyciela języka polskiego,
  • pedagoga szkolnego,
  • wychowawcy dziecka,
  • poradni psychologiczno-pedagogicznej
  • innej poradni specjalistycznej udzielającej pomocy dzieciom i młodzieży:

Dysleksja to zaburzenie objawiające się trudnościami w nauce czytania i pisania
u dzieci, które nie powinny mieć z taką nauką problemów – są normalnie rozwinięte intelektualnie, nie mają żadnych poważnych wad wzroku i słuchu ani schorzeń neurologicznych, są otoczone w szkole prawidłową opieką dydaktyczną i nie są zaniedbane środowiskowo.

Dysleksja to nie choroba, którą można wyleczyć. Dyslektykiem jest się na całe życie.
Dlatego ważne jest wyćwiczenie różnych strategii postępowania, dzięki którym dysleksja nie będzie przeszkadzać w życiu codziennym.
Powinna w tym pomóc terapia pedagogiczna (zajęcia kompensacyjno-korekcyjne).
Im wcześniej terapia się zacznie, tym lepiej dla dziecka.
Przyczyny dysleksji nie zostały do tej pory dokładnie poznane, choć wykryto i opisano liczne cechy różniące dyslektyków od nie dyslektyków takie jak inny rozkład aktywności części mózgu w czasie wykonywania prostych zadań językowych. Są to o tyle istotne informacje, że jednoznacznie potwierdzają, że dysleksja to zjawisko o podłożu biologicznym. Istnieją wyniki badań sugerujące, że dysleksja może obecnie występować częściej niż w przeszłości, w związku ze zmianą diety przeciętnego dziecka. Dzieci ze stwierdzoną dysleksją mogą się ubiegać o opinię
o dostosowaniu warunków egzaminacyjnych do dysfunkcji ucznia.

Terapia dysleksji to zajęcia dla dzieci i młodzieży, w czasie których pracuje się nad usprawnieniem czytania, pisania, ortografią oraz nad usprawnieniem zaburzonych funkcji leżących u podłoża dysleksji ( analizy i syntezy wzrokowej, słuchowej, koordynacji wzrokowo ruchowej, integracji percepcyjno motorycznej).
Pracuje się także nad koncentracją uwagi i pamięcią.
Stymuluje się rozwój silnych stron dziecka, aby możliwa była kompensacja zaburzeń. Ważnym elementem jest także praca nad emocjami, poprawa samooceny dziecka.  Terapia musi być dopasowana do konkretnego przypadku, dlatego najlepsze efekty daje praca indywidualna.
Dzieci dobrze czują się w małych grupach, widzą, że dysleksja to nie tylko ich problem, dlatego w miarę możliwości dobrze jest też stosować dodatkowo terapię w małych grupach. Ważna jest również współpraca z rodzicami w celu kontynuowania terapii w domu.